سرقت علمی (Plagiarism) عمل غیراخلاقی کپی کردن ایدهها، فرآیندها، نتایج یا کلمات شخص دیگری بدون اشاره صریح به نویسنده اصلی و منبع است. سرقت علمی از خود (Self-plagiarism) زمانی رخ میدهد که یک نویسنده بخشهای زیادی از آثار منتشرشده قبلی خود را بدون ارجاع مناسب استفاده کند. این شامل انتشار مجدد یک مقاله در چندین مجله یا تغییر جزئی یک مقاله قبلی با افزودن دادههای جدید میشود.
سیاست مجله در برابر سرقت علمی:
- مجله بهطور جدی با هرگونه سرقت علمی، در هر شکلی، مخالف است. مقالات ارسالشده برای انتشار از طریق نرمافزار سمیم نور بررسی میشوند. مقالاتی که در مراحل ابتدایی بررسی، کپیبرداری شده تشخیص داده شوند، رد میشوند و برای انتشار در نظر گرفته نخواهند شد.
- در صورت کشف سرقت علمی پس از انتشار، سردبیر یک تحقیق اولیه انجام خواهد داد و در صورت لزوم، کمیتهای برای بررسی تشکیل میدهد. اگر مقالهای بیش از حد مجاز کپیبرداری شده باشد:
- به دانشگاه، مؤسسه یا نهاد تأمین مالی نویسنده اطلاع داده میشود.
- مقاله با یادداشت سرقت علمی در هر صفحه علامتگذاری و ممکن است بهطور رسمی از فهرست مقالات حذف شود.
انواع سرقت علمی:
- سرقت علمی کامل (Full Plagiarism): کپی کامل محتوای منتشرشده قبلی بدون تغییر.
- سرقت علمی جزئی (Partial Plagiarism): ترکیب محتوایی از منابع مختلف با بازنویسی گسترده.
- سرقت علمی از خود (Self-Plagiarism): استفاده از آثار قبلی نویسنده بدون ارجاع.
اقدامات در برابر سرقت علمی:
- تماس با مؤسسه یا دانشگاه نویسنده برای بررسی موضوع و اقدام لازم.
- حذف نسخه PDF مقاله از سایت و غیرقابل دسترس کردن متن کامل آن.
- ممنوعیت ارسال مقاله توسط نویسنده برای مدت 3، 5 یا 10 سال یا حتی بهصورت دائم.
- نمایش اطلاعات نویسنده متخلف در وبسایت مجله.
این سیاستها با هدف احترام به مالکیت فکری، ارتقاء اصالت پژوهش و رعایت استانداردهای اخلاقی تحقیقاتی تنظیم شده است.
